گویش‌خوری که متعلق به شاخه مرکزی از دسته شمال غربی گویش ایرانی است هم اکنون بیش ازهزاران نفر درمرکز شهرستان خوروبیابانک استان اصفهان بدان سخن می‌گویند.

سید لسان‌الحق‌طباطبایی نویسنده وپژوهشگر این گویش در گفتگو با خبرنگار شهرستان خوروبیابانک ‌اظهار کرد: گویش‌خوری، فرویگی( به فتح اول وسکون دوم) وگرگو از گویش‌های زبان پهلوی ساسانی است که به دلیل دوری و جابجایی نشدن توسط زبانوران کمتر دستخوش دگرگونی شده‌اند.

وی افزود: شهرهای خور، فرخی و روستاهای گرمه و ایراج گویش محلی دارندکه در پاره‌ای از واژه‌ها با یکدیگر تفاوت دارند، به ویژه از نظر آوا و چگونگی ادای آن.

طباطبایی با بیان اینکه مطالعه‌ی این‌گویش‌ها که خود بخشی از گویش‌های بیشمار ایرانی است گفت: پژوهش‌های دانشمندان غربی و روسی برای رسیدن به هدفهای ویژه خودشان بود و در برگیرنده آگاهی‌هایی پیرامون ما نمی‌باشد.

وی تاکید کرد: کار پژوهش در زبانهای ایرانی وگویش‌های وابسته باید به دست پژوهشگران زبانور وگویشوران دلبسته و آگاه به دانش زبان شناسی و فرهنگ مردم امکان پذیرد.

عبدالکریم حکمت یغمایی محقق و نویسنده نیز با بیان اینکه بررسی این گویش‌ها بسیاری از نکات زبان شناسی ایرانی را روشن می‌سازد افزود: تحقیق در گویش‌های محلی می‌تواند از منابع مهم مردم شناسی در نقاط مختلف ایران باشد.

به نظر وی عوامل گوناگونی چون مهاجرت، پیشرفت وسائل ارتباط جمعی و توسعه آموزش و پرورش به تدریج از نقش محاوره ای این گویش کاسته است.

پروفسور ژرژردارسوئیسی، دکترریچارد فرای آمریکایی ودکتر ویلهلم‌آیلرس‌آلمانی وپروفسور ایوانف‌روسی از دانشمندان بیگانه ودکترصادق‌کیا ودکتر بهرام فره‌وشی جمله پژوهشگرانی هستند که گویش خوری را مورد مطالعه و تحقیق قرار داده‌اند.